Het is donderdagavond laat. De flat slaapt. Weekend. Onrust. Ze gaat op stap. Fietst de vertrouwde route door het Noorderplantsoen, langs de Griek, even kijken of er nog iemand wakker is en ja hoor, hij staat de kas op te maken, éven hoi zeggen… Anderhalf uur, drie en een half glazen wit en heel wat inspiratie rijker vervolgt ze haar route. De stad wacht.
In de chaos is het lastig keuzes maken. En op die momenten wordt je vaak gekozen. Bij je hand genomen en een stukje op weg geleid. Maar dat verdomde kruispunt van wat-wil-je-zelf-nou-joh komt altijd. En dan? Dan moet je alsnog kiezen. Ok, toe maar. Ze gaat iets kiezen. Of nou ja, gaat het proberen.
Keuze 1 in het keuzeproces: kiest ze voor haar verstand of haar gevoel in het kiezen voor de keuze? Meestal geeft ze het hier alweer op en zoekt ze naar een warme hand om nog een klein stukje mee op te lopen. Stoplichten. Geeft zich gewonnen en kiest voor haar verstand. Ze gaat rechtsaf. Maar een paar honderd meter verderop voelt ze ineens van alles. Verkeerde keuze gemaakt? Kan ze nog naar links? Blijft ze hier gewoon staan? Waar is de hand?
“Dus…” overpeinst de Griek. “Jij weet het wel hè? Waarom we soms foute keuzes maken.” Ze denkt na. “Omdat we teveel nadenken.” Zegt ze. Precies! En ze proosten.
Keuze 2 in het keuzeproces: hoe houdt ze de keuze vol? Met andere woorden, wanneer is een keuze goed of fout geweest? Kies je voortdurend voor je keuze of kies je voor een nieuwe keuze? Omnia mutantur, dus ook hoe je over je keuze denkt & voelt en wat er op je pad komt. (Oja, hier gaat natuurlijk over liefde in de breedste zin, want op andere vlakken is kiezen een eitje. Warme of koude chocomel, honger of dorst, doorgaan of pauzeren, wakker blijven of slapen, werken of leren, lopen of fietsen, het is allemaal gevoel. Maar liefde, dat is een eikel. Qua keuzes dan.) Moet je gevoel en verstand zo overduidelijk en allesomvattend zijn dat je het met gemak volhoudt (a)? Maar als dat zo is, dan was er toch ook al niet echt sprake van iets te kiezen? Dan deed je het toch gewoon? Of moet je van tevoren en regelmatig opnieuw kiezen voor je keuze? Je keuze beredeneren en bevoelen (b) en je kop erbij houden? Lange termijn denken? In termen van voor- en nadelen? Of, als je zo aan het analyseren slaat, gewoon überhaupt niet kiezen omdat (a) de enige juiste keuze is omdat kiezen geen moeite zou moeten kosten?
De Griek kijkt haar inmiddels wat verward aan. Ja, schenk maar bij. Ze vraagt hem wat de basis van de liefde is. Waar we het allemaal voor doen, dat gedonder. De Griek neemt een stevige slok whiskey, veegt het zweet van zijn wenkbrauwen, buigt voorover en zegt met zijn onnavolgbare stem “de básis van de liefde, is leren ómgaan met de liefde.” Oftewel, het proces is leidend. Oftewel, ze is al begonnen met kiezen: ze kiest ervoor om eens iets met keuzes te gaan doen. Rest nog de keuze. Morgen begint ze. Echt.
Het is vrijdagochtend vroeg, ze denkt niets, ze voelt niet veel en valt in een allesomvattende, diepe witte wijnslaap. Iets over rotondes in dr' droom.
