“Morgenochtend heb ik een afspraak bij de dokter.”
(Schrikt) Oh, waarom dan?
“Ik wil stoppen met roken.”
Hé, dat is echt heel goed van je.
“Ja, want ik wil een kind.”
(Steekt sigaret op).
Onze mannen willen nu kinderen. Ze stoppen met roken, gaan sporten, maken zich zorgen om de naderende 35 en het kennelijk daarbij horende doemscenario van een hoogbejaarde vader die, naar adem happend, voetbalt met zijn zoontje.
“Ik hoef geen relatie als voorwaarde voor een kind.”
Nee?
“Nee. Mijn liefde kan ik dan volledig aan ‘t kind geven in plaats van ook nog eens aan een vrouw.”
Maar hoe doe je dat dan?
“Nou gewoon, een goede vrouw zoeken en in goed overleg een kind opvoeden.”
(Redelijk beduusd) Goh.
Onze mannen zijn vrijgezel. Met het vinden van de ware wil het nog niet zo vlotten, maar hun biologische klok tikt door. Dus zoeken ze naar alternatieve wegen. Ze kijken om zich heen naar brede heupen en volle borsten, goede gelaatstrekken, dito persoonlijkheid. Zou zij willen moederen? Even mee uit eten nemen, keertje naar de bios, een paar van die diepe gesprekken erin knallen en tenslotte nog even het perfecte moment afwachten om ‘de’ vraag te stellen.
“Wij zouden zulke mooie kinderen krijgen.”
(Probeert het te visualiseren) Eh, ja?
“Je zou ook een heel mooie moeder zijn.”
Denk je?
“Zou je een kind van me willen?”
Daar kom ik nog op terug, dank u wel.
Onze mannen hebben een plan B. Als het allemaal echt niet meer lukt, treedt het in werking. Vraag een van je beste vriendinnen om rond haar uiterste houdbaarheidsdatum jullie afspraak na te komen: Als we rond ons 40e allebei nog alleen en kindloos zijn, sluiten we het mooiste verstandshuwelijk ooit. Met 2,2 kinderen, een dubbel inkomen en min of meer dezelfde normen en waarden. And we’ll live practically ever after.
-
Luistertip:
Natasha Bedingfield – I want to have your babies
