Spruitjes

Ik kijk naar een nieuwsitem over een jong ventje dat ontzettend goed kan hardlopen. Hij woont in Groningen, en hij komt uit Afrika. Zijn talent heeft hij mee, zijn achtergrond niet. Hij is een ruwe diamant in Nederland. Hij rent direct mijn hart in. De volgende dag raadpleeg ik m'n collega: “Kennen we hem?”

Ja we kennen hem. Doodgoed. Getalenteerd. Slim. Rolmodel. Pech na pech met slechte advocaten, achter de wet aanlopen, Nederlands massabeleid. Voor het individuele talent is geen ruimte tussen de regels.

Een week later zit hij tegenover me. Het klikt. Hij durft te vragen. Ken jij een echt goede advocaat? Mijn koelkast is kapot. Er is geen eten. Hij wil graag iets doen. Hardlopen en trainen. Zwemmen. Leren. Mijn hart gaat nog verder open. We helpen, voor zover het kan. Een koelkast, een zwemabonnement, eten, een liefdevol oor. Ik schrijf hem in bij een hardloopteam en hij rent de sterren van de hemel. Ritzo en ik juichen hem toe in het Stadspark. Aan de zijlijn bij de Vier Mijl. Hij staat tussen de Nederlandse jongeren te stralen bij zijn team-familie avond, met trotse Iris tussen de ouders. Maakt plannen met zijn nieuwe advocaat voor een laatste kans op een toekomst in Nederland. Komt af en toe met me kletsen. Vertelt me over zijn achtergrond, leert me over de Koran. Over dat mensen nooit voor je kunnen beslissen, maar dat alles in handen is van die ene. Over vertrouwen. Over dat ik toch echt eens moet stoppen met roken. Over dat je, als je een Afrikaan iets wilt geven, het niet moet aanbieden, maar het gewoon voor ‘m moet neerzetten. Dus duw ik af en toe een zak boodschappen in zijn handen. Hier. Opeten.

Zo kreeg ik wel eens boodschappen van boer Henk uit noord Groningen. Groente van het land, die ik doorgaf aan de jonge hardloper. Op een dag zaten er spruitjes tussen. Hij vroeg me wat het was, en hoe hij het moest koken. Ik zei dat ik over dat laatste geen idee had, en dat de meeste Nederlanders het sowieso nogal vies vinden. De volgende dag stuurde hij me een foto van een heerlijk maaltje, met spruitjes on the side.

Ik zie het zo voor me. Hij voor de klas, sportleraar op een middelbare school. Hij zal de beste zijn. Met zijn levenswijsheid, zijn enorme persoonlijkheid. Zijn zuivere moraal, zijn talent. Zijn lieve en leergierige hart. Maar eerst moet hij naar de IND. Nog een keer uitleggen waarom hij de burgeroorlog is ontvlucht, en hier naar toe is gekomen. Volgende week ga ik bij hem eten. Ik hoop vurig dat er goed nieuws en spruitjes op het menu staan.

* Gedeeld door Sikkom
** Op 26 januari 2015 kwam er goed nieuws. 
*** Op 28 januari aten we samen spruitjes.