José en ik zitten volkomen in trance naar de dansvloer te kijken. Voor ons zweven prachtige vrouwen voorbij die allerlei rituelen uitvoeren die wij niet begrijpen, maar wel volgen. We zijn in het Van der Valk hotel Zuidbroek, maar eigenlijk zijn we in Turkije, in het huis van Senay. Ze viert haar hennafeest. Ze gaat trouwen. José en ik zijn getuige. En in gedachten verzonken.
“Heb jij eigenlijk een grote familie?” doorbreekt José de stilte aan tafel, als ze de tot de nok toe gevulde zaal bekijkt. “Op zich wel” antwoord ik. “Wil je nog wat drinken” en “eigenlijk best wel een mooie zaal hè” volgen, evenals “we steken wel wat lauw af bij al die mooie vrouwen.” We dralen om de hamvraag heen. Afsaneh zit er kennelijk ook mee, en schuift me een briefje toe: Zijn broers zijn ook heel knap! en knikt naar de tafel van de bruid en bruidegom. En inderdaad, zijn broers zijn ook heel knap. Goed dan, uiteindelijk vraag ik José dus of zij ook ooit wil trouwen. Dat wil ze wel. Ik ook wel. Maar we hebben allebei geen idee waarom, hoe en met wie. Dan gaat het licht uit, en komen de zussen, de nichten en nog meer vrouwen met kaarsen en manden met henna de zaal in. Ze maken een kring om Senay en haar verloofde heen, en dan wordt de henna gezet. Senay hoort nu bij hem, en hij hoort bij Senay. Daar gaat ze. Haar moeder moet huilen. José knabbelt aan wat nootjes, Afsaneh gaat dansen. Ik ga roken.
Buiten in de Zuidbroekse vrieskou vraag ik me voor de zoveelste keer af wat het nou is. Dat wat er soms toe leidt dat mensen zich (bijvoorbeeld ten overstaan van vierhonderd man in een wegrestaurant aan de A7) voor eeuwig aan elkaar verbinden.
Wat
is
het?
Help me.
Natuurlijk is het liefde. Maar wat voor liefde dan? De ene liefde is de andere niet. De ene trekt je over de streep, de ander breekt je hart. Voor Senay is het duidelijk. Ze is verliefd. Ze heeft een goede man, die haar een goed leven kan bieden. Een leven dat (denk ik dan) beter is dan het leven dat ze had, anders zou ze dit niet doen. Te midden van het rokende deel van de familie van de bruid, merk ik dat het tijd is om af te taaien. Ik kus een stralende Senay tot ziens. Met onze ogen zeggen we elkaar zoals elke dag van de afgelopen twee weken “ga ervoor, maak er wat van.” Deel één is voor haar in ieder geval in the pocket. Deel twee zal ze vanaf nu samen doen.
Een uurtje later zitten José en ik tegenover elkaar in een Groningse döner, met een cola light en een lamachun. Om de overgang van Cheb Khaled naar absolute stilte wat te reguleren. We besluiten om onze vragen te laten varen. Ook besluiten we dat verliefdheid dan misschien de lijm of de bril mag zijn, maar absoluut niet per definitie de aanleiding voor het beantwoorden van vragen, of het organiseren van hennafeestjes. Tenslotte besluiten we om te gaan dansen bij die man waar ik, weliswaar met 30.000 vraagtekens maar toch, voor probeer te gaan. Dat het een Halloween themafeestje is, en dat hij me de schrik van m’n leven bezorgt met z’n monsterlijk geschminkte kop, relativeert de hele avond in één klap:
Hoe eng het soms ook is, gelukkig is het evenzo vaak vet lachen.
-
Luistertip:
Michael Jackson - Thriller
