Als
het vrijdagavond is, zit ik op de trap. Te wachten. Soms komt het, soms niet.
Een hart kan een vrije val maken. Recht in de kern van je gevoel. Zoiets als wat er gebeurt met een vliegtuig in een luchtzak. Of een achtbaan in een looping. Wooff. Zo’n spannend, week gevoel waar je niets tegen kunt doen, behalve je eraan overgeven. Maar dan liever niet in de lucht, maar op de vloer. De dansvloer. En dan heet het kizomba.
Kizomba is bij voorkeur iets wat je overkomt wanneer alle omstandigheden kloppen (dan heb je een extatische kizomba te pakken), óf wanneer je er juist helemaal niet op bedacht bent (dan is het een bevrijding). Alles ertussenin heet dansles. En daar komen we niet voor.
Kizomba gebeurt niet vaak. Misschien hooguit vijf keer per jaar. En dan gaat het zo:
Extase
Je haar zit goed. Je verstand ook. Je bent niet moe. Je werkdag verliep goed, je bent naar poweryoga geweest en je hebt goed gegeten. Je ex is al de hele week niet in beeld geweest (yeah) en je hebt niet meer, maar minder rimpels en pukkeltjes dan normaal. Je vrienden zijn je vrienden, er is deo en parfum in huis, je goede kleding is gewassen en droog, en bevat slechts een minimale hoeveelheid kattenhaar. Bovendien is het crime night op Net 5, dus tot middernacht hoef je je niet te vervelen. Je bent gelukkig. Oja, en het is vrijdag.
Kom naast me zitten op de trap in Hemingway’s. Jij, de ideale omstandigheden en ik, samen scannen we de dansers. Er is nog niemand wiens armen je vertrouwt, van wie je weet dat hij jou en je kizomba kan begeleiden. Want het is nogal wat. Er kan nogal wat gebeuren als je die hand vastpakt en de dansvloer op geleid wordt: Je wordt hard op jezelf teruggeworpen via de armen van de ander. Je ruikt een geur, je voelt iemand, je hoort verlangen, tederheid, een zweem van verdriet, weemoed en pijn in de muziek. Een ritme dat zegt kom maar hier, het is ok. Er zit hoop in. Seks, gevaar, zoetigheid en een heleboel lichtvoetige lol. Je moet je in die armen kunnen begraven, en vergeten dat er een wereld om je heen is. Je laten sturen. Het moet veilig zijn. Leuk ook nog eens. Dus kortom, we wachten rustig verder. Desnoods een paar maanden. Kizomba heeft nooit haast.
We bestellen een glas cola light, en we drinken en we koetjes en kalven tot de deur opengaat en er iemand binnenkomt die je blik herkent, vangt en blijft zoeken tot de DJ die CD in de speler schuift waar jij voor kwam. En daar is dan de hand, en daar is de vloer, en daar is de arm om je rug en daar is de eerste pas. En daar is dat jullie heupen hetzelfde ritme vinden en doe je ogen maar dicht, en daar is dat je niet meer precies weet waar je bent. Geef je maar over en er is plezier en seks en de pijn wordt weggedanst door verlangen en er is hoop, meer hoop dan wanhoop en verdriet. En alles wat er ooit fout is gegaan zal niet meer fout gaan en alles wat goed is wordt nog beter en de man is de man en de vrouw is de vrouw en jouw leven wordt alleen nog maar mooier en kom maar hier en het is ok en geniet maar en word lucht en daar gaan alle gedachtes op in kizomba en hou hem vast want daar ga jij ook en wooff… Daar is de vrije val.
Extase.
En het duurt maar liefst drie minuten.
En daarna in staccato roes: dankjewel - loop naar de trap - drink je cola light op - bedank de DJ - fietssleutel - fiets naar huis - slaap.
Vrijheid
Je haar is ontploft. Je verstand ook. Je bent bekaf. Je werkdag verliep beroerd, je bent niet naar poweryoga geweest en je hebt amper gegeten. Je ex en zijn nieuwe perfecte kaa-uu-tee vriendin duiken al de hele week op waar jij bent, en je hebt meer rimpels en pukkeltjes dan ooit. Je vrienden bokken of laten niets van zich horen, en je saldo staat geen fatsoenlijke parfum toe. Je goede kleding ligt in de wasmand of zit onder de kattenharen (yeah). En bovendien is het om de een of andere duistere reden geen crime night op Net 5, dus tot middernacht verveel je je dood. Je bent niet gelukkig. Sterker nog, je bent niet gelukkig en het is vrijdag. Naar bed dan maar? Hopen dat het morgen beter is?
Nee. Ik zit alleen op de trap in Hemingway’s. Ik drink een cola light en vraag mezelf af waarom ik me in deze toestand tegen beter weten in toch naar deze plek heb versleept. Ik wil achter het behang kruipen. Genieten van wat ik zie en hoor, zonder dat anderen mij zien en horen. Maar het is te laat. De DJ schuift die CD in de speler waarvan hij weet dat jij gaat leven. Toem-tedoem-toem. Kizomba. Shit. Wat is het toch belachelijk mooi. Er zit vanavond dus maar één ding op. Zelf naar die vloer. En alsof Bob Marley himself het vanavond zo had uitgedokterd, is daar ineens die schim uit het verleden. Vertrouwd. Veilig. Pak mijn hand maar.
En we hoeven niet te kenikjounietergensvan-en, maar hij is de man en ik ben de vrouw en zo staan we tegenover elkaar. Kaal en simpel. Zijn arm om mijn rug, mijn hand op zijn schouder. En daar gaan zijn heupen naar links en die van mij ook en daar sluit langzaam de bubbel om ons heen. Een klein kizomba-universum ontfermt zich over me. Het bestaat uit aftershave en een discobal, uit stroeve schoenen maar soepele gewrichten, een minderwaardigheidscomplex dat langzaam oplost in de zweem van stap-stap-tik en die zwartgallige keerzijde van het bestaan krijgt vleugels en trekt langzaam op, zodat ik alleen nog maar warmzacht gevoel ben. En ik mag even op iemand leunen. En ik doe mijn ogen dicht en ik hoor zoiets tergend moois en ik kan niet anders dan bewegen, draaien, wisselen van ritme, off beat of on point het maakt me geen fuck uit, leid me maar, ik geef me over en word kizomba en ik weet niets meer en alles is goed en de bubbel barst open en hou me vast want daar ga ik en wooff… Daar is de vrije val.
Vrijheid.
En het duurt maar liefst drie minuten.
En daarna in staccato roes: dankjewel - loop naar de trap Iris - drink je cola light op - bedank de DJ - fietssleutel - fiets naar huis - slaap.
Een hart kan een vrije val maken. Recht in de kern van je gevoel. Zoiets als wat er gebeurt met een vliegtuig in een luchtzak. Of een achtbaan in een looping. Wooff. Zo’n spannend, week gevoel waar je niets tegen kunt doen, behalve je eraan overgeven. Maar dan liever niet in de lucht, maar op de vloer. De dansvloer. En dan heet het kizomba.
Kizomba is bij voorkeur iets wat je overkomt wanneer alle omstandigheden kloppen (dan heb je een extatische kizomba te pakken), óf wanneer je er juist helemaal niet op bedacht bent (dan is het een bevrijding). Alles ertussenin heet dansles. En daar komen we niet voor.
Kizomba gebeurt niet vaak. Misschien hooguit vijf keer per jaar. En dan gaat het zo:
Extase
Je haar zit goed. Je verstand ook. Je bent niet moe. Je werkdag verliep goed, je bent naar poweryoga geweest en je hebt goed gegeten. Je ex is al de hele week niet in beeld geweest (yeah) en je hebt niet meer, maar minder rimpels en pukkeltjes dan normaal. Je vrienden zijn je vrienden, er is deo en parfum in huis, je goede kleding is gewassen en droog, en bevat slechts een minimale hoeveelheid kattenhaar. Bovendien is het crime night op Net 5, dus tot middernacht hoef je je niet te vervelen. Je bent gelukkig. Oja, en het is vrijdag.
Kom naast me zitten op de trap in Hemingway’s. Jij, de ideale omstandigheden en ik, samen scannen we de dansers. Er is nog niemand wiens armen je vertrouwt, van wie je weet dat hij jou en je kizomba kan begeleiden. Want het is nogal wat. Er kan nogal wat gebeuren als je die hand vastpakt en de dansvloer op geleid wordt: Je wordt hard op jezelf teruggeworpen via de armen van de ander. Je ruikt een geur, je voelt iemand, je hoort verlangen, tederheid, een zweem van verdriet, weemoed en pijn in de muziek. Een ritme dat zegt kom maar hier, het is ok. Er zit hoop in. Seks, gevaar, zoetigheid en een heleboel lichtvoetige lol. Je moet je in die armen kunnen begraven, en vergeten dat er een wereld om je heen is. Je laten sturen. Het moet veilig zijn. Leuk ook nog eens. Dus kortom, we wachten rustig verder. Desnoods een paar maanden. Kizomba heeft nooit haast.
We bestellen een glas cola light, en we drinken en we koetjes en kalven tot de deur opengaat en er iemand binnenkomt die je blik herkent, vangt en blijft zoeken tot de DJ die CD in de speler schuift waar jij voor kwam. En daar is dan de hand, en daar is de vloer, en daar is de arm om je rug en daar is de eerste pas. En daar is dat jullie heupen hetzelfde ritme vinden en doe je ogen maar dicht, en daar is dat je niet meer precies weet waar je bent. Geef je maar over en er is plezier en seks en de pijn wordt weggedanst door verlangen en er is hoop, meer hoop dan wanhoop en verdriet. En alles wat er ooit fout is gegaan zal niet meer fout gaan en alles wat goed is wordt nog beter en de man is de man en de vrouw is de vrouw en jouw leven wordt alleen nog maar mooier en kom maar hier en het is ok en geniet maar en word lucht en daar gaan alle gedachtes op in kizomba en hou hem vast want daar ga jij ook en wooff… Daar is de vrije val.
Extase.
En het duurt maar liefst drie minuten.
En daarna in staccato roes: dankjewel - loop naar de trap - drink je cola light op - bedank de DJ - fietssleutel - fiets naar huis - slaap.
Vrijheid
Je haar is ontploft. Je verstand ook. Je bent bekaf. Je werkdag verliep beroerd, je bent niet naar poweryoga geweest en je hebt amper gegeten. Je ex en zijn nieuwe perfecte kaa-uu-tee vriendin duiken al de hele week op waar jij bent, en je hebt meer rimpels en pukkeltjes dan ooit. Je vrienden bokken of laten niets van zich horen, en je saldo staat geen fatsoenlijke parfum toe. Je goede kleding ligt in de wasmand of zit onder de kattenharen (yeah). En bovendien is het om de een of andere duistere reden geen crime night op Net 5, dus tot middernacht verveel je je dood. Je bent niet gelukkig. Sterker nog, je bent niet gelukkig en het is vrijdag. Naar bed dan maar? Hopen dat het morgen beter is?
Nee. Ik zit alleen op de trap in Hemingway’s. Ik drink een cola light en vraag mezelf af waarom ik me in deze toestand tegen beter weten in toch naar deze plek heb versleept. Ik wil achter het behang kruipen. Genieten van wat ik zie en hoor, zonder dat anderen mij zien en horen. Maar het is te laat. De DJ schuift die CD in de speler waarvan hij weet dat jij gaat leven. Toem-tedoem-toem. Kizomba. Shit. Wat is het toch belachelijk mooi. Er zit vanavond dus maar één ding op. Zelf naar die vloer. En alsof Bob Marley himself het vanavond zo had uitgedokterd, is daar ineens die schim uit het verleden. Vertrouwd. Veilig. Pak mijn hand maar.
En we hoeven niet te kenikjounietergensvan-en, maar hij is de man en ik ben de vrouw en zo staan we tegenover elkaar. Kaal en simpel. Zijn arm om mijn rug, mijn hand op zijn schouder. En daar gaan zijn heupen naar links en die van mij ook en daar sluit langzaam de bubbel om ons heen. Een klein kizomba-universum ontfermt zich over me. Het bestaat uit aftershave en een discobal, uit stroeve schoenen maar soepele gewrichten, een minderwaardigheidscomplex dat langzaam oplost in de zweem van stap-stap-tik en die zwartgallige keerzijde van het bestaan krijgt vleugels en trekt langzaam op, zodat ik alleen nog maar warmzacht gevoel ben. En ik mag even op iemand leunen. En ik doe mijn ogen dicht en ik hoor zoiets tergend moois en ik kan niet anders dan bewegen, draaien, wisselen van ritme, off beat of on point het maakt me geen fuck uit, leid me maar, ik geef me over en word kizomba en ik weet niets meer en alles is goed en de bubbel barst open en hou me vast want daar ga ik en wooff… Daar is de vrije val.
Vrijheid.
En het duurt maar liefst drie minuten.
En daarna in staccato roes: dankjewel - loop naar de trap Iris - drink je cola light op - bedank de DJ - fietssleutel - fiets naar huis - slaap.
