Vroeger in Steenwiek, sliep ik in een kamer met blauw (Laura Ashley… zucht) bloemetjesbehang, in een twee-onder-één-kap woning in een jaren ’80 wijk, zat ik op een christelijke basisschool, liet ik elke dag de Engelse bulldog Bumber uit en in mijn vrije tijd was ik ballerina en redde ik lieveheersbeestjes van de dood. Ik had schatten van ouders die het ook niet wisten. Alle ingrediënten voor een dromerig bestaan, onder de rook van de Steenwijker toren. De redding kwam eind jaren ’80, toen mijn oom (ome Wim, DJ in Smithy’s Palace in Eesveen, ook zoiets) een lugubere reggae-compilatie in ons huis achterliet, die zijn weg vond naar mijn Laura Ashley droomlokaal. Op de CD stond onder andere Stir it up van ene Bob Marley. Na één keer luisteren was het geloof geboren.
Vele Bob-CD's en maanden later werd met de verhuizing naar de zolderkamer en de overstap naar de middelbare school ook de luisterervaring volwassener (voor zover dat kon in de puberteit, dan). Me thuis voelen bij de deuntjes en het ritme van Bob’s rootsreggae ontwikkelde zich naar het intensief opsnuiven van zijn levenslessen. Hij werd mijn persoonlijke soundtrack, steun en toeverlaat en had altijd wel wat toepasselijks te melden. Of een goeie grap, verpakt in zijn simpele, maar doeltreffende teksten: "Bend down low... Let me tell you what I know." En tegen de tijd dat ik 16 was, geloofde ik heilig in One Love: ik waande me een rasta, gevangen in het lichaam van een gymnasium-hippie. Reggae werd de basis, Bob de profeet.
Toen kwam studeren in Groningen. Bob ging mee en komt sinds die tijd nagenoeg dagelijks -toeval of niet- voorbij. Tentamenstress? Een passerende auto met opengedraaide ramen: “Some are leaves, some are branches, I and I are the roots.” In een paskamer in een kledingwinkel: "Don't let them fool you, or even try to school you, we've got a mind of our own, so go to hell if what you're thinking is not right.” Heimwee tijdens een vakantie? Een muurschildering van zijn markante hoofd op een vervallen gebouw in Havana. Identiteitscrisis? Een t-shirt in de kroeg in Rotterdam. Een rustig avondje thuis? Een documentaire op TV. Een onbewaakt moment? Concerten van zijn zoons in de Oosterpoort, de Melkweg en Paradiso, een post van een kennis op Facebook, een nummer in de random playlist op m’n iPod: “But the stone that the builder refused, shall always be the head cornerstone. And no matter what game they play, we've got something they could never take away: it's the fire, it's the fire." Piekerend over straat? Een CD-hoesje in een etalage. Een biopic in de bioscoop. Verkering uit? Vrienden die me bellen en de telefoon bij de speakers houden: “As it was in the beginning (one love) so shall it be in the end (one heart).”
Eigenlijk zou het best vermoeiend zijn, als het niet zo prachtig was. Hoi Bob, ben je er weer. Ik zie je wel.
Over een maand ga ik naar Jamaica. Voor de zonzeereggaerum, dat zeker. Maar vooral voor de bedevaart. Het was een lange, interessante weg van Laura Ashley & lieveheersbeestjes naar Iris & 2012, en daar ga ik hem voor bedanken met een dikke knipoog naar de lucht en een mango op zijn graf.
Eigenlijk zou het best vermoeiend zijn, als het niet zo prachtig was. Hoi Bob, ben je er weer. Ik zie je wel.
Over een maand ga ik naar Jamaica. Voor de zonzeereggaerum, dat zeker. Maar vooral voor de bedevaart. Het was een lange, interessante weg van Laura Ashley & lieveheersbeestjes naar Iris & 2012, en daar ga ik hem voor bedanken met een dikke knipoog naar de lucht en een mango op zijn graf.
Rum-pum-pum a-rum-pum-pum-pum! Dready got a job to do, and he's got to fulfill that mission.
- Bob Marley
