Het begon met de vriendin uit Paasloo, inmiddels opgebloeid tot een succesvolle, zelfverzekerde Amsterdamse dertiger, met een glimmend apparaat in haar mond; een beugel. Hij stond haar prachtig. Ze droeg hem dan ook vol overtuiging en met verve en charme. De aanblik van Suzanne bleek het laatste zetje dat ik nodig had om eindelijk -na ruim 15 (!) jaar uitstellen- de stap te zetten; de afspraak met de orthodontist was nog diezelfde week gemaakt. Een aantal maanden later liep ik -weliswaar een stuk minder charmant, zelfverzekerd en grootstedelijk dan Suzanne- ook rond met eenzelfde metalen constructie in mijn smoel. Broer zat ook al enige tijd op de wipstoel wegens ontevredenheid over zijn gebit en toen hij de beugel van grote zus zag, zei hij "oh... Dat stelt eigenlijk ook niets voor." De geschiedenis herhaalde zich; ook hij pleegde diezelfde week nog een telefoontje en een tijdje later lag hij met een glimlach in de behandelstoel van de orthodontist. Broer en zus simultaan en trots aan de beugel.
Onlangs kreeg ik een berichtje uit Amsterdam. Vriend Marco zegt "deze maand ga ik voor de bijl." De beugeldomino duurt voort. Who's next?
