Dat dansen had dus een flinke deuk
opgelopen, en een trap na gekregen. Tijd om definitief schepen te verbranden.
En hoe doen we dat? Door mezelf te zijn, inclusief alle paradijsvogels die naast
me willen staan. Engelsman entourage.
En zo sta
ik op een random vrijdagavond ineens met Emmanuel en zijn harem voor een hoog
gebouw op een verlaten industrieterrein ergens in Amsterdam West. De gure wind zingt
tussen de bedrijfspanden door en vermengt zich met de tropische klanken die
schuilgaan achter de deur van ‘Copa Cabana.’ Toe maar dan, naar binnen. Vreemder
kan het toch niet worden. Leuker wel. Hopelijk.
Grote open ruimtes, twee DJ’s, één bar en een heleboel uitgelaten dansers
vormen vanavond het decor voor de zoveelste poging om die ongemakkelijke jas
van ‘lukt niet’ en hartkramp uit te trekken. Dus eerst een sigaret, een biertje
en kijken en luisteren. En hopen.
Twee uur (…)
hopen verder, komt Emmanuel bezweet van de dansvloer gestrompeld, zegt plechtig: “Irie,
líchaamstaal” en verdwijnt weer in de kolkende massa voor zijn zoveelste dansje. Betrapt
besef ik hoe ik erbij zit. In een donker hoekje op een bank met mijn armen stijf over elkaar. Hij heeft een punt. Ik wandel naar de vloer, leun
geforceerd relaxed tegen de bar en geniet onverminderd van wat ik zie. Vanavond
eens geen Groningse taferelen van show
offs en kijkmijnou-dansers, geen dansschool intriges en andere niet ter
zake doende onzin, maar anonimiteit, plezier en soepele gewrichten. DANSEN. En
dan, ineens, draait een jongeman zich om, kijkt me recht aan en steekt zijn hand naar me
uit. Wil je met me dansen?
Toegegeven…
die eerste salsa was roestig en clumsy (en potverdikke, wat lag dat aan mij), maar we
gaven niet op. Spieren werden langzaam warm van genot, voeten gingen mee met
heupen, heupen gingen mee met andere heupen en sterke handen leidden me dwars
door het ritme van de klanken. Overgave. Glimlach. Tandje sneller. Draaien op m'n tenen, handen los, handen vast, handen op schouders, handen in de lucht.
Tegen de
tijd dat het blokje merengue ingezet wordt, is alles ok. En alsof het nog niet
ok genoeg is, trakteert de DJ op Kassav’. Emmanuel kijkt me vanaf de zijlijn aan
met een tevreden ‘ik weet het’ blik, en laat me achter in de comfortabel leidende armen
van een onverwachte danspartner die vanavond een dikke muur omver heeft
geschopt en de dansvloer schoon heeft geveegd.
THANK
YOU.
