Meet The Parents

Ouders. Je weet wel. Vroeger van die entiteiten, nu van die mensen.

Advies aan een vriend:

“Weet je wat écht werkt? Vooraf een afspraak inplannen met een kader, een kop, en een staart. Dan weet je moeder waar ze aan toe is, en dan kun jij op tijd weer weg zonder knagend schuldgevoel. Bijvoorbeeld: 'Ik kom morgen van één tot vier, dan gaan we lunchen en wandelen.' Klaar.”

Mijn leeftijdsgenoten en ik bedenken creatieve, kortdurende schijnoplossingen voor omgekeerd opgroeien en omgekeerd loslaten, oftewel volwassen (proberen te) zijn en het contact met onze ouders in goede en comfortabele banen leiden. Communicerende vaten, in plaats van verstrengelde verwachtingen. Losmaken en toch contact houden. Samen verder ouder worden. Zien en gezien worden, zonder al te veel frustratie en/of verdriet. Wat een worsteling. De puberteit is er niets bij. Toen kon je tenminste nog zonder enig bewustzijn rellen, maar nu besef je dondersgoed hoe het zit. Geen hormoonexcuses meer.

Waarschuwing van een ex:

“Iris, je rookt. Je ouders zijn gescheiden. Je moeder heeft een nieuwe vriend. Je exen zijn je beste vrienden. Zullen we het daar niet over hebben wanneer je m’n ouders ontmoet?”

Check. Eikel. Gek genoeg scheppen we dus vaak verkeerde verwachtingen van onze ouders. We schilderen ze als imposanter of juist als minder af dan ze in werkelijkheid zijn. Onze eigen complexe verhouding met onze verwekkers kleurt het beeld dat we van ze neerzetten. Het voetstuk of de schaamte, het opscheppen of het verstoppen. De façade. Al dan niet beïnvloed door vergelijkingen met de papa en mama van de ander, of door ons eigen idee van hoe het had moeten-zou-kunnen-hebben-zijn-geweest.

De laatste tijd gaan de dertigersgesprekken vaak over (omgaan met) ouders. De één leest zelfhulp boeken als ‘Je Ouders op je Schouders’, de ander doet familieopstellingen bij de psychotherapeut, weer een ander blijft zelfs bij ze uit de buurt. Ik heb over 'domme' ouders gehoord, over 'oude' ouders, over 'bange' ouders. 'Afwezige' ouders. Over ouders die liever vrienden zijn dan ouders, en over ouders die nog steeds denken dat hun volwassen kinderen peuters zijn die niets kunnen. Over depressieve en teleurgestelde ouders. Ouders met patronen die wij moeten doorbreken, en ouders die vinden dat wij patronen hebben die zij moeten doorbreken. OMG, ouders. Wat een volk.

En dan ontmoet je ze. Die mensen waar zoveel over gesproken is. De ouders van je vrienden of je vlam. Van die mensen met liefdeslichtjes in hun ogen als ze naar hun kinderen kijken. Waar de gevulde koeken en potten koffie binnen een halve minuut op tafel staan. Die een  beetje zenuwachtig de volwassen houding aannemen. En die stiekem heus wel alles weten over waar hun kind mee bezig is, alleen begrijpen ze vaak de helft niet. En toch zijn ze er trots op. Best knap, come to think of it. Ik zag ouders die snel hun haar gingen kammen als kindlief een vriendin mee naar huis nam, die belangrijke data in hun agenda schreven, zoals "Michiel vandaag om 10:00 uur naar de tandarts", die de lichten van de auto nog willen checken voordat je weer terug naar huis rijdt. En de olie. Die restjes eten voor je in een tupperware bakje doen. En die foto-albums maken van toen je nog een baby was. Ouders die met tegenzin leren SMSen en WhatsAppen, omdat ze je anders niet kunnen bereiken. Ouders waar je altijd welkom bent. Altijd. Wat je ook flikt. 

Telefoongesprek van vriendin met haar mama:

"We zitten in de trein naar Rotterdam, mam. (...) Omdat daar vanavond een DJ optreedt. (...) Omdat hij niet in Groningen optreedt. (...) Maceo Plex (...) Nee, ken je die niet? (...) Ik weet niet wat voor weer het is in Rotterdam, mam."

Smelt. 

Conclusie van broer:

“Weet je, zus, ik heb eens nagedacht. Het enige wat ze willen, is dat wij gelukkig zijn. En als je dát nou eens als uitgangspunt neemt bij alles wat ze doen en zeggen, dan zul je zien dat het allemaal best meevalt. Sterker nog, dan zul je zien dat ze eigenlijk geweldig zijn.”

Volgens mij heeft hij 'm wel aardig geschoten, die broer van mij. Het is een illusie om te denken dat onze ouders nog gaan veranderen, of dat vroeger overnieuw kan, ook al proberen we dat soms nog driftig met elkaar uit te vechten. Trucjes en boeken, het zal wel. Werkt niet. Hoe je het ook anders had gewild, voor jezelf of voor hun. We hoeven elkaar niet meer op te voeden, daar zijn we simpelweg te oud voor. Het is wat het is. En als het goed is, dan zit daar in ieder geval heel veel liefde in, als motor voor contact.

Ik ben opgebouwd uit een deel Engelsman ("vind je het mooi? Neem maar mee") en een deel De Lang ("de basis op orde"). Daar ben ik heel trots op en erg dankbaar voor. Ook voor de voortdurend terugkerende clash in het gezamenlijke streven naar harmonie. Want we willen allemaal dat we gelukkig zijn. Dat snap ik nu. Pap, mam, ik ben best wel gelukkig. En ik hoop ook dat jullie gelukkig zijn. Ik zal binnenkort weer 'ns wat vrienden meenemen naar Steenwijk.

♥

Iris.