 |
| Lutan Fyah @ Vera, Groningen. 27-2-2014 |
Negril, Jamaica, 2012
Ik zit op het strand naast Seymour, als hij omhoog schiet en
schreeuwt “Look! They’re doing my favourite dance, Kick the Pope!” Ik kijk naar
het podium en zie een stel in het rond springende en schoppende Jamaicanen. Eén
ervan is Lutan Fyah.
Groningen, Nederland, 2014
“Look at my eyes. What do they tell you?” Ik kijk in een
paar donkere, ernstige ogen. Wietwolkjes dwarrelen erlangs omhoog,
zweetdruppeltjes sijpelen erlangs omlaag. Lutan vertelt dat zijn vader in
december is overleden, en zijn zoontje in januari. Hij was acht weken oud. Een
kwartier geleden stond hij nog op het podium in Vera, nu zit hij zachtjes te
huilen tegenover een meisje met een notitieblokje en een pen. Ik leg mijn hand
op zijn knie en wrijf er wat steun in. Een roadie wandelt binnen en vraagt “you
good boss?” Wat een situatie weer.
Lutan drinkt wat water en het gaat wel weer, voor nu. Mijn
notitieblokje en pen liggen op de koelkast. De realiteit haalt de recensie in.
We praten. Over het geloof, over de begrafenis van zijn vader, over hoe je
jezelf blijft in een wereld die al maar harder en smeriger wordt. Over wie je
kunt vertrouwen. Hij wil naar Europa verhuizen, zegt hij, want hij is klaar met
Jamaica. Hij is geen muzikant, hij is geen artiest. Hij is een boodschapper. En
Jamaica wil alleen maar supersterren afleveren. Onwillekeurig denk ik aan
Chronixx. Aan Gyptian. Aan Tarrus Riley. Aan Busy Signal. En aan Romain Virgo.
“Romain’s a superstar? Why?” vraagt hij bijna kinderlijk. Vertederend. Ik
vertel hem over Romain’s campagne, zijn fashion, zijn marketing team. “I don’t really have a team” verzucht Lutan. En dan kijkt hij op, met die ogen, en vraagt me:
“Do you want to be my team?” Ik glimlach en zeg nee, bedankt. Maar dat hij wel
altijd welkom is voor een kop thee en een goed gesprek, als hij weer eens in de
buurt is. Hij lacht. Contact. We praten over Portia Miller Simpson die $117.8
miljoen spendeerde aan werkreisjes, en over zijn jeugd in de ghetto van Spanish
Town, Saint Catherine. Over dat Finland hem wel geschikt lijkt als nieuwe
thuisbasis en over mijn chronische heimwee naar zijn geboortegrond. Over counting
blessings.
Een uur later duikt hij nog even het podium op om zijn
kompaan Jah Mason bij te staan in de toegift. Van een afstand bekijk ik een
stel in het rond springende en schoppende Jamaicanen. Eén ervan is Lutan Fyah.
